Pamiętam moment, gdy usłyszałem świetną wiadomość, a bliska mi osoba tylko skinęła głową. Bez uśmiechu, bez iskry w oczach. Złapałem się na myśli: „Czy jej w ogóle zależy?”. To boli, bo w domu liczę na reakcję, na choćby mały sygnał.
Jaki jest przebieg schizofrenii w skrócie? Moja historia i to, czego nie znajdziesz w podręcznikach.
Pierwszy raz naprawdę się przestraszyłam, gdy zobaczyłam, że coś „nie pasuje”, ale nie umiałem tego nazwać. Niby zwykłe zmęczenie, trochę wycofania, gorszy sen. A jednak w tle czułem, że to nie jest tylko stres.
Stres w schizofrenii nie jest żadną winą osoby chorującej. To nie kwestia charakteru ani słabej woli. Schizofrenia to choroba mózgu, a stres jest jednym z czynników, które mogą pogarszać samopoczucie i zwiększać ryzyko nawrotu.
Znasz to uczucie, gdy budzisz się bez siły i od razu jedziesz po sobie? „Znowu to samo”, „inni dają radę”, „ja jestem zepsuty”… Jeśli masz chorobę psychiczną, taka samokrytyka potrafi wejść jak nóż w masło. I jest częsta. Zrozumiała. Tylko że szkodzi.
Jak leczy się schizofrenię? Schizofrenia to choroba mózgu. Miesza w myśleniu, emocjach i kontakcie z rzeczywistością. Brzmi groźnie? Jasne. Ale leczenie naprawdę działa, jeśli ruszysz szybko i trzymasz się planu.
Jaką lekcję wynosisz z choroby? Zapytano mnie, czego nauczyła mnie moja choroba? Słyszałam to pytanie już wiele razy.
Jakie umiejętności pomagają w schizofrenii?
Jakie masz plany na przyszłość z chorobą?
Jak to jest czuć często lęk? Najtrudniej jest wytłumaczyć lęk komuś, kto myśli, że to tylko przejściowa faza.
