Czasem coś wygląda jak bunt, lenistwo albo zwykły kryzys. A jednak pod spodem może dziać się coś dużo cięższego. Właśnie dlatego o objawach schizofrenii hebefrenicznej warto mówić prosto, bez straszenia.
Czasem patrzę na bliską osobę i czuję, że coś jest nie tak, ale nie umiem tego nazwać. Znam ten chaos aż za dobrze, bo sama choruję i wiem, jak łatwo pomylić lęk, wycofanie, złość, bezsenność czy dziwne zachowanie z czymś przejściowym…
Najtrudniejsze w tym wszystkim jest to, że objawy schizofrenii paranoidalnej często nie wpadają od razu w oczy. W domu łatwo pomyśleć, że to stres, gorszy okres, bezsenność albo zwykłe zamknięcie się w sobie.
Gdy ktoś bliski ma iść do psychiatry, stres w domu potrafi być większy niż przed wizytą u kardiologa czy neurologa. Znam to napięcie. W głowie od razu pojawia się masa pytań, co lekarz zapyta, czy padnie diagnoza, czy trzeba się specjalnie przygotować, czy rodzina ma mówić dużo, czy lepiej milczeć.
Kiedy ktoś słyszy słowo remisja, łatwo pomyśleć, że choroba po prostu zniknęła. Ja też tak kiedyś to rozumiałem. Tyle że w schizofrenii to zwykle nie wygląda tak prosto.
Kiedy słyszę hasło: schizofrenia a ZUS, od razu myślę o jednym, czy moja choroba naprawdę odbiera mi zdolność do pracy na tyle, że mogę starać się o wsparcie. To nie jest łatwy temat. Dla mnie to nie są suche przepisy, tylko codzienność, leki, nawroty, chaos w głowie i strach, że znowu nie dam rady.
Pierwszy epizod psychotyczny brzmi jak coś odległego. A potem nagle wchodzi do domu, do rodziny, do codzienności. I robi chaos. Wiem, jak łatwo wtedy pomyśleć, że to tylko stres, bunt, przemęczenie albo „dziwne zachowanie”, które minie samo.
Kiedy myślę o schizofrenii, nie widzę tylko omamów i urojeń. Widzę też coś cichszego. Coś, co łatwo pomylić ze zniechęceniem, lenistwem albo zwykłym zamknięciem się w sobie. Właśnie dlatego temat schizofrenia a wycofanie społeczne jest tak ważny.
Kiedy w domu zaczyna dziać się coś niepokojącego, łatwo pomyśleć, że to tylko stres, bezsenność albo gorszy okres. Czasem tak jest. Czasem nie. Dlatego chcę powiedzieć od razu jedno, jak diagnozuje się schizofrenię nie da się wyjaśnić jednym testem ani jedną krótką rozmową. To jest proces.
Pamiętam ten moment, kiedy zacząłem zauważać, że coś się zmienia. Nie dramatycznie, nie z dnia na dzień. Po prostu… inaczej. Świat wyglądał tak samo, ale czułem się w nim jak za szybą. Jakby ktoś nieznacznie przestawił wszystkie rzeczy o kilka centymetrów i nikt poza mną tego nie widział.
